Primatologie breekt eigen lievelingssprookje?

Met Hendrik Spiering in de Volkskrant over primatenagressie...

https://www.nrc.nl/nieuws/2024/04/12/mannelijke-bonobos-zijn-onderling-veel-agressiever-dan-mannelijke-chimpansees-a4195777

Waar we, met de nieuwe notie dat "bonobonannen.. onderling vaak agressiever [zijn] dan chimpanseemannen", misschien vooral leren dat pakweg een halve eeuw aan grootsgepodiumde asserties (R.I.V. Frans de Waal) over (gemiddelde) verschillen in agressie tussen bonobo's en chimpansees schijnbaar nooit op degelijk onderzoek berustten..

Hoewel de studie in kwestie enkel keek naar agressiefrequenties, en "onderling agressiever" zijn allicht ook enigerlei reflectie zou moeten geven van de mate waarin die agressie dan verwondingen of erger veroorzaakt.

Dat interpretatie wellicht telkens nog meer machofantasie dan zinnige contemplatie behelst, leren we verder met de zinsnede:

"De agressie leverde de mannen ook wat op: zowel bij de bonobo's als de chimps kregen de meest agressieve mannen de meeste paringskansen en het meeste nageslacht."

Met in werkelijkheid de 'kip' per het primatenorganisme, dat kruipt uit het 'ei' van diens sociale omgeving, waar hormonale- en gedragsmatige gevolgen (via bijvoorbeeld zgn. winner- en losereffecten) als uitkomst danwel oorzaak van dingen als conflict en paring, eigenlijk niet zondermeer te onderscheiden zijn...

D.w.z.: je kunt de netwerkelijke ingewikkeldheid daarin eigenlijk niet zomaar met kruistabulatie van per individu getelde gedragingen en voortplantingssucces reduceren tot - misschien verstandelijk gewoonweg comfortabelere - simpele oorzaak-gevolg relatie..

Oftewel: correlatie is niet per se causatie.

Maar wat we dus gegarandeerd wél zeker weten, is dat gevestigde sociale dynamiek als invloedrijkst kader voorafgaat aan de persoonlijkheidsontwikkeling.