Fysironica?

Waar een heel wetenschapsveld onomkomelijk verdwaald lijkt in haar modellen...

En we via Dorine Schenk van NRC leren dat "een fluctuerende ruimtetijd" zogenaamd nodige vereniging van kwantum- en relativiteitstheorie zou kunnen brengen.

https://www.nrc.nl/nieuws/2023/12/06/met-een-fluctuerende-ruimtetijd-zijn-de-natuurkundige-theorieen-over-het-grootste-en-het-kleinste-toch-te-verenigen-a4183485

Journalist en/of ter zake geleerden echter niet schijnen te begrijpen waarover ze eigenlijk spreken met:

"De ruimtetijd die wij ervaren met.. daarbij horende zwaartekracht komt dan op een of andere manier voort uit deze quantumbouwsteentjes."

Waar baanbrekend inzicht ontsproten aan onze vorige eeuwse natuurkunde, natuurlijk precies het ruimtetijd begrip omvatte als macro-fenomeen dat niet zomaar kenbaar is voor de dierlijke psychologie - aangezien die tijd en ruimte immers als onafhankelijke dimensies waarneemt. Dat wil zeggen: mensen 'ervaren' zelf de ruimtetijd eigenlijk juist helemaal niet.

Dat terwijl de aardse werkelijkheid waarin wij ervaren kunnen, uiteindelijk voornamelijk het gevolg lijkt van toevallige quantumbouwsteenaccumulatie die zwaartekracht als waarneembaar fenomeen voortbrengt...

"Het blijkt" volgens de betrokken wellicht ver autismespectrumafgegledenen overigens "mogelijk om.. klassieke ruimtetijd te laten reageren met materie die zich gedraagt volgens de wetten van.. quantummechanica" - een merkwaardige formule waarmee macro-abstractie kennelijk prima in één reageerbuis past met haar micro-mechanisme teneinde daar tot harde wetenschap te stollen...

"Dat kan als die ruimtetijd willekeurige fluctuaties heeft."

Iets dat - volgens NRC en de deskundigen - aantoonbaar zou zijn door fluctuerende gewichten op aarde van objecten met een standaardmassa (te toetsen aan de hand van repetitieve weegexperimenten), maar dus blijkbaar zgn. niet wordt aangetoond door de 'rimpeling' van ruimtetijd die we normaliter zwaartekracht noemen en die - althans ruimtelijk - willekeurig lijkt te fluctueren in ons universum...

Een en ander maakt mijns inziens met name het fantastisch product van hopen professionele ironie* ten behoeve van fondsen**, om tot in den treure halvebak mee te onderzoeken wat we feitelijk allang begrijpen zodat niemand daar uiteindelijk nog een reet van snapt.

* Plus waarschijnlijk cognitieve stoornis die in dat vakgebied normaal schijnt te bestaan bij gratie van een godsidee als vanzelfsprekend dissonantiezendbaken - waar toeval (willekeur) natuurlijk in eerste plaats gewoonweg wordt uitgesloten. Maar misschien helpt het ook niet als je tig jaar lang gevierdst theoreticus vanwege zijn handicap leefde in een volkomen omgevinggedicteerde 'ruimtetijd' - daardoor mogelijk ietwat tè tweedimensionaal dacht over toch werkelijk driedimensionale zaken.

** In een wereld waar continuïteit van wetenschappelijke vakgroepen en faculteiten minder wordt verzekerd met kennis dan ie dient te worden gelegitimeerd met onwetendheid - desnoods geveinsde.