Ingezonden brief:

Beste Nietsonziende Wolf,

Mijn naam. Is Thierry.

U kent mij misschien niet. Maar ik U wel. Als Uw Fan lees ik altijd gretig Uw stukken. Omdat ik nou eenmaal houd van vrije geesten. En ook wel een beetje omdat ik een mooi baantje heb. Als politiek populist. Waar ik onverhoeds door m'n Leids netwerk. Welingevlochten economisch-liberaal, sociaal-conservatieve jongens en meisjes. Ben ingelokt om links onder hun electorale duiven te schieten...

Maar waar ik eigenlijk de politieke oriëntatie en het sociaal-economisch inzicht geheel en absoluut voor ontbeer.

Dat komt natuurlijk goeddeels doordat ik mij graag bezighoud met veel grootsere zaken. Zoals mijzelf duurzaam oneindig spiegelen in omlijst glas aan de muur. Mijn portemonnee. De waarheid achter 9-11. Exposeren van de milieumaffia. Die het prachtige bedrijven zoals onze nationale trots Shell, uit pure rancune, onnoemelijk moeilijk. Maken fijn en ongestoord te opereren. Of. En met name. De maanlanding..

Ik heb die zwart-wit beelden namelijk helemaal grijsgedraaid. Zelfs in kleur op mijn kamerbrede televisie. En vind daar duidelijk - en dat zult U als kritisch denker intens met mij eens zijn - dat het hele zaakje stinkt.

Zo is er de vlag, waar iets mee was dat ik me zo snel niet herinneren kan. En nog zo wat anders. Iets dat me nu tevens even ontschiet.

Maar allermerkwaardigst. Wat dat pas echt een onwaarschijnlijk verhaal maakt. Is allicht dat we sinds de zeventiger jaren van vorige eeuw geen voet meer hebben gezet op die bol nagenoeg waardeloos stof en gesteente. Een onherbergzame plek zonder bijvoorbeeld olievoorraden of veel kostbaar mineraal om gemakkelijk te exploiteren. Dat terwijl zo'n expeditie een stuk duurder en ingewikkelder schijnt te zijn dan je gemiddelde boorplatform of goudzeverij...

En zegt U nou zelf: da's toch heel erg raar?

Stelliger nog: evidentelijk een globaal complot van marxistische elite. Die ons ondertussen allemaal in de luren wil leggen met trivialiteiten zoals gezever over economische ongelijkheid en wat dies meer zij.

Vandaar schrijf ik U vandaag, want ik mag die democratisch levensbelangrijke kwestie dus nergens anders in de pers agenderen. Zelfs niet bij de Volkskrant. Met het vriendelijk verzoek om mij te interviewen voor Uw publicatie. [Geen tijd voor, sorry.]

Of, als U daar geen tijd voor heeft, mijn brief alstublieft integraal af te drukken op Uw respectabele nieuwsmedium. Zodat tenminste het Nederlandse volk eindelijk van mij vernemen kan over wat onmiskenbaar het dringendste vraagstuk van onze tijd is. [Bij deze, graag gedaan!!]

Bij voorbaat dank!

Hoogachtend. En met onuitputtelijke mannenliefde in afwachting van Uw reactie verkerend, mr. dr. Thierry.

PS Wilt U mij heel erg alstublieft misschien een foto van Uzelf sturen voorzien van Uw handtekening en vind [sic.] U het goed als ik dan mijzelf daarin laat fotoshoppen? [Geenszins.]