Peter Singers' onwezenlijke wiskunde maakt onbehoorlijk bot punt

Singer: ".. het lijkt me redelijk.. te zeggen dat.. ernst.. verlies van een leven afhangt van in hoeverre dat wezen plannen voor de toekomst maakt. Wij mensen zijn hierin wellicht uniek. Ik zeg niet dat dieren geen toekomstplannen maken, maar ze stellen zich niet voor dat ze over zes jaar dokter willen worden."

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/de-vraag-is-niet-kunnen-dieren-nadenken-of-kunnen-ze-praten-maar-kunnen-ze-lijden~ba79204b

Nu zeg ik geenszins dat zulke voornemens niet kunnen uitkomen, maar de academisch welingevlochten hogere middenklasse* plus bazenvolk zijn daarin wellicht onredelijk uniek...

En iedereen die dusdanige carrièreplannen niet in gelijke mate zelfbestendigd vindt per de kwaliteiten van bijvoorbeeld paps en mams netwerk, is - althans in de schaduw van bijna 200 jaar dooie Jeremy Bentham waar sommigen onder ons dus nog, bij wijze van goedbetaalde professie, als naïeve jonge hondjes achteraan hobbelen - waarschijnlijk beter af zonder grote dromen en/of een leven onder dan eigenlijk uitzichtloos lijden**..

* Die schijnbaar dus deels meent dat de ernst van het verlies van een leven niet vooral bestaat bij het bewuste wezen dat daar - individueel - haar vooruitzien verliest, maar juist - omgekeerd evenredig - in de mate waarin ze dat vooruitzien - (**) met ronduit functioneel onvolledige sommen (van nogal vluchtige begrippen, die meen ik vooral wetenschappelijkheid door zgn. mathematische precisie veinzen) - kan relativeren als minderwaardig aan het eigenste.

Een balansrekeningfilosofie gemaakt uit blind egoïstisch privilege van geslaagd prospectors, kennelijk nadrukkelijk zonder zinnig besef van acute, relevantere werkelijkheden in anderdierlijke - gaande - levens, waar de wil tot bestaan gewoonweg voortvloeit uit het zijn op zich.